Sen beni yaktın ben canını yaktım - Eşref Bolukçu

Sen beni yaktın ben canını yaktım


Sigara… Ey hücrelerim! Şu an size zararlı bir madde gönderiyorum. Biliyorum, beni kısa vadede öldürmez ama size çok zararı olacak. Sizin çalışmanızı olumsuz etkileyecek. Siz acı çekeceksiniz yani ben size işkence çektireceğim. Bunu bile bile her gün, gün içinde defalarca yapacağım. 

Ey organlarım! Ey hücrelerim! Biliyorum siz beni seviyorsunuz. Benim için her an çalışıyorsunuz. Trilyonlarca hücreden oluşan ve yüzlerce organdan oluşan bedenim. Sizler sonsuz bir şekilde ömrüm bitene kadar sürecek karşılıksız bir sevgiyle benim için çalışıyorsunuz. Davanız için hizmetinizden hiç geri durmuyorsunuz. Sizler benim için çalışıyorsunuz ama ben size sigara ile her an zarar veriyorum. 

Kalbim... Dün gece seni rüyamda gördüm. Bana sesleniyordun, “ben seni hiç terk etmeyeceğim; son ana kadar var olacağım” diyordun. Biliyorum kalbim, sen benim için dakikada 70, günde 104.000 ve yılda 38 milyon kez kasılarak kanı vücuduma pompalıyorsun. Ama ben senin bu müthiş görevine rağmen sigara dumanı ile senin görevini yapmana engel oluyorum.

Ey beynim! Vücudumu her an yönetiyorsun. Mesajlar alıyor, mesajlar veriyorsun. Adaletlisin. Organlarımın benim için yaptığı işi organize ediyorsun. Sen çalıştığın için ben rahatım. Sen üzerine düşen görevi benim iyiliğim için yapıyorsun ama ben ne yapıyorum: Sigara ile tüm hücrelerime ve organlarıma zarar veriyorum. 

Ey tüm organlarım; akciğerim, böbreklerim, dolaşım sistemim, boşaltım sistemim... Sizler benim için mucizeler oluşturuyorsunuz. Siz olmadan ben bir hiçim. Bunu bile bile sigara ile sizlere zarar vermeye devam ediyorum.

Ey iç dünyam! Sizler benim için hiç yorulmadan, çalışırken ben bir gün ilk sigarayı içtim. Bir başlangıç yaptım. Dengeyi sağlayan sistemi bozacak olan bir başlangıç yaptım. İlk dumanı aldığımda, bir öksürük ile beni uyardınız: “pardon bir yanlışlık mı var?” dediniz. Ben o uyarınıza kulak asmadım, “bir yanlışlık yok” diye devam ettim içmeye. Yalvardınız, isyan ettiniz ama ben devam ettim zararlı dumana...

Aslında benimkisi bir meraktı. Bir merak ile başladı her şey. Sizler isyan etseniz de bu merakıma, bir ses geldi içimden, “bir daha dene” diye. Denemelerim, zehir dolu dumanın yol arkadaşlığına dönüştü. 

Ben aslında sigara içenlere bir şey demiyorum ya da diyemiyorum. Benim derdim sigara ve sigara içme eylemi... Nereden geldi, nasıl oldu da bu kadar hayatımıza girdi? Çok şey var yazılacak. Bir zamanlar sağlıkçıların bile tavsiye ettiği; din görevlilerinin hakkında olumsuz bilgi veremedikleri ya da vermedikleri sigara. Geldiğimiz noktada ise her şey, zararları ayan beyan ortada iken halen içilmeye devam edilen... 

Bizim için her an çalışan, can atan ve ayakta durmaya çalışan hücrelerimiz ve organlarımız varken biz ne yapıyoruz sigara ile...? İçimize çektiğimiz duman ile her şeyi alt üst ediyoruz. 

Ne diyor organlarımız ve hücrelerimiz, “ben senin için neler yaptım, sen bana ne yaptın? Ve sigara ne diyor, “sen beni yaktın, ben canını yaktım.”

Selam ve saygılarımla.

esrefbolukcu@gmail.com

YAZIYI PAYLAŞ!

YAZARIN SON 5 YAZISI
17Oca
10Oca
03Oca
27Ara

Eğitimin Anahtarı Sevgidir

20Ara